We merkten al snel dat onze dochter echt houvast had aan deze kaartjes.

Dat vonden we best bijzonder. 
Iedere avond trokken we samen 1 of 2 kaartjes.

Even een rustig moment voor het slapengaan, even stilstaan bij iets positiefs of iets waar ze die dag trots op mocht zijn.

Op de ochtenden waarop de haast al had gewonnen van de planning, stopte ik soms een kaartje in haar broodtrommel.

Zodat er ergens tussen de boterhammen en het chocolade koekjes toch nog een klein beetje extra positiviteit mee naar school ging.

In de hoop dat ze het leest en even denkt; Oja! ik kan dit.

Oja… ik ben goed zoals ik ben 

Maar pas later beseften we hoeveel houvast deze kaartjes haar eigenlijk gaven.

Onze dochter sliep jarenlang nergens anders dan thuis. Echt jarenlang…

Zelfs niet bij opa en oma.  
Ze vertelde dat ze bang was dat er iets met ons zou gebeuren als zij er niet was.

Een stukje controle, een stukje zekerheid.

Een tijd terug wilde ze toch bij haar nichtje slapen, dezelfde leeftijd.

Gezellig een slaapfeestje! Lekker doen! Als het niet gaat, halen we je gewoon op.

Zo simpel was het.

Vlak voor vertrek vroeg ze; 
Mag ik een kaartje meenemen?

Tuurlijk!! zeiden we.

Al neem je het hele doosje mee als dat jou helpt.

Uiteindelijk ging er 1 kaartje mee, samen met beertje!

Later hoorden we van onze nicht dat het kaartje de hele nacht onder haar kussen had gelegen.

Haar kleine stukje van thuis. 
Haar houvast voor als het spannend werd.

Ze vond het spannend en ze was soms eventjes verdrietig.

Ze miste ons eventjes, maar ze bleef! 
Dat deed ze gewoon en dat ene kaartje loste haar angst niet op. 
Maar het gaf haar net genoeg vertrouwen om die stap toch te zetten.

Soms is dat alles wat een kind nodig heeft.  
Geen grote oplossing, gewoon iets kleins. Jij kan dit, gewoon doen joh!

Al heb je daar een kleine houvast bij nodig, dat is helemaal niet zo erg.🤎

Geholpen? Ja, absoluut.