Onze dochter, autisme en een lange zoektocht naar antwoorden.
Soms denk ik terug naar toen mijn dochter nog een baby was.
Toen wist ik nog niet dat we jaren later een diagnose autisme zouden krijgen. Maar achteraf gezien waren er veel signalen.
Ze was nooit echt een knuffelkind, ze speelde graag alleen en was opvallend zelfstandig.
Tegelijkertijd was ze ontzettend slim.
Ze praatte al vroeg in volledige zinnen, zowel Nederlands als Engels.
Ze begreep ook letterlijk alles wat je haar vroeg of vertelde.
Ze zag details die anderen niet zagen en onthield routes nadat ze er maar 1 keer geweest was.
De Maxi-Cosi en autostoel vond ze verschrikkelijk. Autorijden was een drama. In winkels huilde ze vaak al vanuit de kinderwagen en geluiden kwamen hard binnen, geuren ook.
Iets wat ik altijd bijzonder vond was haar mensenkennis. Alsof ze feilloos aanvoelde wie wel en niet te vertrouwen was.
Op de opvang waar ze kwam, was ze vaak overstuur. Als ik haar ophaalde voelde ik dat ze niet lekker in haar vel zat, maar ik kon er toen nog geen naam aan geven.
Een gevoelig en bijzonder meisje.
Groep 1 en 2 doorliep ze redelijk goed.
Ze was zorgzaam, slim en leek soms veel wijzer dan haar leeftijd.
Alsof ze al eerder op deze wereld was geweest.
Ze leefde in prinsessenjurken en kaplaarzen.
Andere kleding?
Daar viel niet over te onderhandelen.
Alles moest hetzelfde zijn.
Hetzelfde eten, dezelfde kleding, dezelfde routines.
Ook had ze haar eigen manier van spelen.
Achteraf zie ik dat ze zich al vroeg aanpaste aan haar omgeving. Ze observeerde anderen en kopieerde gedrag om erbij te horen.
De strijd die niemand zag..
Vanaf ongeveer haar vijfde werd het steeds duidelijker dat er meer speelde.
Labels in kleding waren ondraaglijk.
Ondergoed droeg ze niet.
Sokken waren een gevecht.
Ze wilde alleen een specifieke legging van de Zeeman.
Iedere ochtend begon met discussies, tranen en frustratie.
Niet omdat ze lastig wilde zijn, maar omdat haar lichaam en hoofd iets anders ervaarden dan wij konden zien.
Toen kwamen de angsten.
Een ernstige braakfobie. Overprikkeling. Stress.
En uiteindelijk schooluitval.
Een school die niet keek naar wat zij nodig had.
Wat volgde was 1 van de zwaarste periodes uit ons leven. Tot nu toe dan..
Onze dochter viel ruim elf maanden uit op school.
Ze kwam thuis met volle broodtrommels omdat ze niet at. Ze mocht soms niet naar de wc op school (dat stoorde de les).
Tijdens een situatie waarin een ander kind moest overgeven werd zelfs de deur dichtgehouden door de leerkracht zodat ze het lokaal niet kon verlaten.
Voor een kind met een braakfobie was dat traumatisch.
Ze liep weg van school, ze blokkeerde.
Alles sloeg op slot.
Ondertussen probeerden wij hulp te krijgen.
We voerden gesprekken met leerkrachten, intern begeleiders en de directie.
Maar in plaats van begrip kregen we vooral weerstand.
“We hebben meer kinderen zoals jouw dochter en die doen het prima.”
Een zin die ik nooit zal vergeten... Want nee!
Er zijn niet meer kinderen zoals mijn dochter...
Ieder kind is anders.
Veilig Thuis.
Alsof alles nog niet zwaar genoeg was, deed een leerkracht een melding bij Veilig Thuis.
De school maakte zich zorgen omdat onze dochter opnieuw niet naar school kwam...Dat op zichzelf begrijp ik.
Wat ik moeilijk vond, was dat zij al lange tijd op de hoogte waren van alles wat er speelde.
Sterker nog, een deel van die problemen was juist binnen de schoolsituatie ontstaan.
Er werd zelfs beweerd door deze leerkracht dat ze aan onze deur was geweest en dat onze dochter alleen thuis op de bank zou hebben gezeten terwijl wij niet thuis waren.
Een beschuldiging die simpelweg niet waar was.
Wij kregen vlak voor de meivakantie een e-mail, van de directeur..
Geen gesprek, geen uitleg, alleen de melding.
Twee weken lang zaten wij vol stress, verdriet en onbegrip.
Na acht slopende weken volgde eindelijk het gesprek met veiligthuis.
De uitkomst?
De melding bleek onterecht.
Veilig Thuis zag dat wij juist alles deden om onze dochter te helpen.
De school kreeg een waarschuwing.
Wat een opluchting was dat!
Eindelijk voelde het alsof iemand ons zag.
Therapieën, onderzoeken en zoeken naar antwoorden.
Ondertussen volgden onderzoeken elkaar op.
Huisarts.
Kinderpsychologen.
EMDR.
Traumaverwerking.
Behandeling voor haar braakfobie.
Gedragsonderzoeken.
IQ-onderzoeken.
Paardentherapie.
Op een leeftijd waarop een kind eigenlijk gewoon kind hoort te zijn, was dit blijkbaar wel nodig.
Een eerste IQ-onderzoek wees uit dat ze laagbegaafd zou zijn. Achteraf bleek dat geen eerlijk beeld. Ze zat toen zo slecht in haar vel dat ze nauwelijks kon laten zien wat ze werkelijk kon.
Het stukje over onze ervaringen van verschillende therapieën vind je terug in de blog hulpverlening.
Een nieuwe school, een nieuwe kans.
Uiteindelijk besloten we dat het genoeg was.
Ze ging niet meer terug naar die school.
We vonden een andere school.
Wat een verschil maakte dat!
Een open-deurbeleid.
Rustige ruimtes.
Wiebelkrukjes.
Kleine klassen.
Leerkrachten die echt keken naar wat een kind nodig heeft.
Voor het eerst voelden we erkenning.
Niet alleen voor ons, vooral voor haar.
Ze mocht groep 3 opnieuw doen.
Langzaam opbouwen, stap voor stap, met terugvallen en met vooruitgang.
Niet te vergeten met begrip!
Eindelijk een antwoord.
Na jaren van zoeken kwam in november 2025 de diagnose.
Autisme.
Niet een bepaald soort autisme, zoals vroeger werd gedacht. Gewoon autisme Breed.
Hoewel we ergens al wisten dat er iets anders was aan haar, kwam de diagnose toch hard binnen.
Er waren tranen maar ook opluchting en bevestiging.
Oja! en heel veel vragen..
Maar boven alles was er erkenning!
Zie je wel, er was echt iets aan de hand.
Hoe het nu gaat?
Aan de buitenkant zie je het misschien niet direct maar autisme zit in alles.
In hoe informatie binnenkomt.
In hoe prikkels worden verwerkt.
In hoe spanning zich uit en nog zoveel meer.
Soms zie ik haar houterig bewegen en denk ik terug aan vroeger, toen ik zei dat het leek alsof ze geen knieën had..😂
Soms komen er tics terug tijdens stressvolle periodes en soms zijn er terugvallen.
Maar er zijn ook zoveel stappen vooruit.
De diagnose heeft niets veranderd aan wie zij is!
Ze is nog steeds hetzelfde meisje…
Slim, gevoelig, zorgzaam, eigenwijs, bijzonder met een vreemd gevoel voor humor.
Soms ook gewoon een brutale, vervelende pre-puber. Alleen begrijpen we haar nu beter.
Misschien nog wel belangrijker, zij begrijpt zichzelf steeds een beetje beter.
Na jaren van vechten (want zo voelt het), zoeken, uitleggen en twijfelen, viel er eindelijk een last van haar schouders.
En ook van die van ons.🤎
Reactie plaatsen
Reacties
School kan echt een verschil zijn voor een kind! En jammer dat zo blijft en niks aan gedaan is binnen de school