Een fijne kindertijd & jeugd gehad, ik ben opgegroeid in een liefdevol thuis.
ADHD.🤎
ADHD meer dan druk zijn
Als kind werd er eigenlijk nooit naar gekeken. Ik was niet het meisje dat op tafels klom, door de klas rende of constant de les verstoorde.
Juist daardoor wordt ADHD bij meisjes nog weleens gemist, vermoed ik!
Ik was impulsief, praatte veel, liep makkelijk met anderen mee en vond het lastig om nee te zeggen. Ik wilde graag dat mensen me aardig vonden.
De mening van anderen hield me vaak meer bezig dan ik zelf doorhad.
Ik was een pleaser voordat ik überhaupt wist wat dat woord betekende.
Hoe heeft niemand dit gezien?
Als ik terugkijk naar mijn schooltijd snap ik ergens wel waarom mijn ADHD niet werd opgemerkt.
Op de basisschool stond er op mijn rapport dat ik een “verstrooide professor” was.
Destijds vond iedereen dat grappig.
Achteraf gezien zegt het eigenlijk best veel.
Ik was geen lastig kind. Ik was lief, zorgzaam, sociaal en liep gewoon mee met de rest.
Ik deed wat er van me verwacht werd en viel niet echt op.
Op het schoolplein had ik altijd wel vrienden/vriendinnen om me heen en er was altijd wel iemand die vroeg of ik kwam spelen.
Niemand maakte zich zorgen.
Ik zelf ook niet… toch was mijn hoofd vaak overal en nergens tegelijk.
Op de middelbare school veranderde dat.
Tijdens mijn diploma-uitreiking zei mijn mentor iets wat ik nooit ben vergeten: Een Nederlandse meid met een Spaans temperament...
Ze was altijd bezig met van alles, behalve met de dingen die ze eigenlijk moest doen.
En eerlijk? Daar zat wel iets in..
Ik was slim genoeg, maar ik gaf er niet altijd om.c
Ik nam genoegen met een voldoende en had weinig geduld voor dingen die ik saai vond.
Als iets me niet interesseerde, was ik mijn aandacht binnen een paar minuten kwijt.
Eigenlijk was altijd op zoek geweest naar meer.
Meer uitdaging, afwisseling, prikkels en dopamine.
Ik verveelde me snel.
Tegelijkertijd pakte ik andere dingen juist ontzettend snel op.
Ik zag verbanden snel, leerde snel en als iets me interesseerde, ging ik er volledig voor.
Dat zie ik nu nog steeds.
Buiten de middelbareschool was ik overal voor in.
Ik had een grote mond, veel humor, een flinke dosis sarcasme en dacht vaak pas na nadat ik iets had gezegd.
Een echte flapuit.
Ik belandde regelmatig in vechtpartijen, kreeg schorsingen en kwam vaker in situaties terecht waar ik eigenlijk helemaal niet hoorde te zijn.
Niet omdat ik problemen zocht. Ik zag het gevaar gewoon niet.
Waar anderen risico’s zagen, zag ik avontuur.
Ik handelde impulsief, dacht weinig na over de gevolgen en had altijd het gevoel dat het mij toch niet zou overkomen.
Terugkijkend zie ik ontzettend veel signalen die passen bij ADHD.
Maar omdat ik geen druk meisje was dat door de klas rende, keek niemand die kant op.
Sterker nog, ik keek zelf ook niet die kant op.
Ik merkte er toen nog niet heel veel van eerlijk gezegd, ik kan het me ook niet helemaal herinneren of mijn ouders dit ook zagen.
Ik was met hele andere dingen bezig, vermoed ik!
Werken was mijn uitlaatklep
Op mijn vijftiende begon ik in de ouderenzorg.
Wat heb ik daar veel geleerd.
Ik heb het werk altijd met liefde gedaan en ben uiteindelijk veertien jaar in de zorg gebleven. Opvallend genoeg wisselde ik regelmatig van werkplek, maar bijna nooit van functie.
Achteraf gezien begrijp ik waarom.
Nieuwe collega’s, nieuwe cliënten, nieuwe werkwijzen, nieuwe uitdagingen.
Dat hield mijn hoofd bezig.
Ik was zelfstandig, ondernemend en pakte dingen snel op. Op mijn werk gaf ik altijd honderd procent. Thuis was dat vaak anders, dan was de energie op.
Ik vergat dingen, was chaotisch, liet spullen slingeren en stelde taken uit waar ik geen zin in had.
Reactie plaatsen
Reacties