ADHD diagnose
Op mijn 21ste kreeg ik de diagnose ADHD, ik ben nu 33.
Het advies toen; starten met medicatie.
Maar dat idee, dat idee vond ik verschrikkelijk.
Want wie zou ik zijn zonder ADHD?
Zou ik mezelf nog wel herkennen?
Zou ik mijn spontaniteit verliezen of mijn persoonlijkheid?
ADHD en moeder zijn
Na de geboorte van mijn dochter veranderde er iets.
De chaos in mijn hoofd werd groter.
Ik kreeg angst- en paniekaanvallen.
Ik was bang om dood te gaan wanneer ik alleen thuis was met mijn dochter.
Bang om de controle kwijt te raken.
Bang dat er iets met mij zou gebeuren.
Ik deed 10 dingen tegelijkertijd en was continu bezig met overzicht te houden..
natuurlijk was ik het helemaal kwijt!
Tegelijkertijd dacht ik: maar ik moet er zijn.
Wat moeten ze zonder mij?
Ik wilde overal controle over houden.
Alsof ik daarmee alles veilig kon houden, alleen werkte dat natuurlijk niet.
Op de automatische piloot
De jaren gingen voorbij.
Ik bleef zoeken, naar rust, naar balans maar vooral naar mezelf.
Soms vertrouwde ik de verkeerde mensen.
Vaak zei ik ja terwijl ik nee bedoelde…
Ik leefde veel op gevoel.
Als iets leuk leek, deed ik het.
Als iets spannend leek, vaak ook.
De gevolgen waren meestal een zorg voor later.
Mijn rem werkte niet altijd even goed
Waar anderen eerst nadachten en daarna iets deden, deed ik vaak eerst iets en dacht ik daarna pas na.
Daardoor kwam ik soms in situaties terecht waar ik achteraf van dacht: dat was misschien niet mijn slimste idee, maar f*ck it!
Soms leek het alsof ik voortdurend bezig was, maar nergens echt aankwam.
Autorijden is daar misschien wel het beste voorbeeld van.
Ik kwam regelmatig thuis en dacht: Hoe ben ik hier eigenlijk gekomen?
Niet omdat ik slaperig was, niet omdat ik alcohol had gedronken. Maar omdat mijn hoofd alweer drie gesprekken, tien ideeën en twintig gedachten verder was.
Alles ging op de automatische piloot.
Nog een zwangerschap
Toen kwam mijn tweede zwangerschap.
In oktober 2024 werd onze zoon geboren.
Opnieuw kwam ik terecht in een periode waarin alles tegelijk leek te gebeuren.
Het verschil was alleen dat ik inmiddels beter begreep hoe mijn hoofd werkte…of juist niet werkte.
De positieve kanten van ADHD
ADHD heeft voor mij niet alleen maar negatieve kanten.
Ik ben creatief en ik denk snel.
Ik zie kansen waar anderen problemen zien.
Ik durf dingen te proberen.
Ik ben spontaan en ik kan ontzettend enthousiast worden van een idee en daar direct werk van maken!
En als iets me echt interesseert, kan ik bergen werk verzetten.
De keerzijde
Ik heb een sterk rechtvaardigheidsgevoel.
Onrecht raakt me diep.
Ik voel vaak snel aan wanneer iemand oprecht is of juist niet.
Noem het intuïtie, een zesde zintuig of levenservaring, maar mijn gevoel zit er opvallend vaak niet naast.
Mijn omgeving noemt me soms zelfs een beetje eng, alsof ik dingen kan voorspellen.
Tegelijkertijd ben ik gevoelig voor emoties.
Ik kan fel reageren.
Boos worden of gefrustreerd raken, zowel thuis als op werk.
Als tiener had ik regelmatig woede-uitbarstingen. Vanaf mijn zestiende volgde ik therapie om daarmee om te leren gaan.
Daarna volgde nog meer soorten therapieën en onderzoeken.
ADHD medicatie
In januari 2026 stelde ik daarom opnieuw de vraag die jaren eerder al was gesteld: Moet ik die ADHD-medicatie misschien toch een kans geven?
Maar dat verhaal bewaar ik voor een volgende blog.
Want dit verhaal gaat niet over medicatie.
Dit verhaal gaat over jarenlang niet begrijpen waarom alles zoveel energie kostte.
Waarom ik altijd op zoek was naar meer.
Waarom ik me anders voelde en waarom ik uiteindelijk ontdekte dat ADHD veel meer is dan alleen druk zijn.
Heel gek gezegd, ik vergat zelfs dat ik ADHD had.
Ik sprak er nauwelijks over en eigenlijk wisten maar weinig mensen van mijn diagnose.
Het was niet iets waar ik me mee bezig hield, ik wist niet beter!
Ik was gewoon mezelf, dacht ik.
Reactie plaatsen
Reacties
Wow! Kreeg ik tranen toen ik ging lezen! Lijkt dat ik lezen over mijn leven! Bedankt om je verhaal open maken! Ik voel me niet alleen ❤️