Was dit het nou?
Ik heb altijd doelen.
Altijd, jij vast ook!
De 1 wat groter dan de ander.
Een website bouwen, een blog schrijven.
Een opleiding halen, saxofoon lessen nemen of een paar kilo afvallen.
Een speelhoek maken of gewoon een lijstje met leuke dingen die ik ooit nog met vriendinnen wil doen.
Dat lijstje… Ja, dat lijstje. 😂
9 van de 10 dingen gebeuren niet eens.
Niet omdat ik niet wil, maar omdat het echte leven er vaker tussendoor komt dan we zouden willen.
Soms is het gewoon net even te veel chaos!
Je kent het wel…
Maar dromen…dat blijft toch leuk.
Weet je, ik denk dat ik liever 100 doelen heb dan helemaal geen doelen.
Want ergens naartoe leven geeft me energie.
Het bedenken is leuk maar het plannen is nog leuker.
En als ik dat doel dan eindelijk bereik…
Dan is dat het allerleukste!
Voor ongeveer 5 minuten.😂
Want daarna denk ik, oké was dit het nou?
Niet omdat ik niet blij ben en al helemaal niet omdat ik ondankbaar ben.
Maar omdat mijn hoofd alweer verder is.
Alsof er ergens een knop wordt omgezet.
Oké… leuk. Wat gaan we nu doen?
Dat zit in bijna alles hoor.
Ik kijk naar een saaie hoek in de woonkamer en denk: ohhh, daar kan iets leuks!
3 uur later staat de halve kamer op ze kop, onze dochter helpt graag mee en weet het dan allemaal beter.🫢
Alles uitgemeten, alles recht?
Want hé… mijn partner is timmerman.
Dan ken je natuurlijk niet met half werk aankomen.
Ik had niks gezegd, gewoon gedaan.
Dit is trouwens iets wat ik langer zeg: gewoon doen joh!
Toen hij thuiskwam keek hij eerst een beetje verbaasd om zich heen.
Wat heb jij nou weer gedaan?
Heb jij dit gedaan?
Ja….
Volgens mij was hij nog het meest verbaasd dat we dit zelf hadden gedaan. Hij vond het wel erg leuk!
Hoe de muur achter de panelen eruit zien laten we in het midden goed? 😉
Maar ook grotere dromen blijven al jaren door mijn hoofd spoken.
Zo dromen we er al heel lang van om ooit een grote Mercedes Sprinter om te bouwen tot camper.
Niet omdat we zo nodig een camper willen, maar omdat we vrijheid willen.
De kinderen meenemen en ze de wereld laten ontdekken.
Laten zien dat avontuur niet altijd aan de andere kant van de wereld hoeft te zijn.
Wij zijn namelijk niet zo van de standaard zonvakanties waarbij je een week lang aan hetzelfde zwembad ligt.
Geef ons maar iets bijzonders…
Zo hebben we ooit geslapen in een wijnvat in Zwitserland.
We hebben overnacht bij de boer, zonder elektriciteit.
Gewoon back to basic.
Geen wifi, geen televisie.
Alleen de natuur, rust en elkaar.
En we stapten doodleuk 24 uur op de boot naar Ierland...niet omdat dat de snelste route was.
Maar omdat de reis zelf al onderdeel van het avontuur was.
Dat zijn de herinneringen die blijven hangen.
Dat zijn voor ons die momenten waarvan we jaren later nog zeggen, weet je nog…?
Dat is denk ik ook wel de reden waarom die camperdroom steeds weer terugkomt.
Onze dochter vindt vliegen best spannend, die durft niet het vliegtuig in te stappen.
Daardoor gaan wij op vakanties met de auto, eigenlijk geen keuze!
Dat vinden wij helemaal niet erg.
Natuurlijk hopen we dat ze haar vliegangst ooit stapje voor stapje overwint.
We hebben dat met een middagje vliegtuigen kijken op Schiphol alvast geprobeerd.
Misschien stapt ze ooit met een gerust hart een vliegtuig in en misschien ook wel helemaal niet.
En weet je? Dat is ook helemaal goed joh!
Want waarom zouden we wachten met mooie herinneringen maken totdat een andere droom of doel misschien ooit uitkomt?
Misschien past deze droom juist veel beter bij ons gezin.
Geen stress op een vliegveld, geen haast en geen koffers die binnen die 20/25 kg moeten blijven.
Gewoon instappen en rijden!
Onderweg stoppen omdat je een mooi uitzicht ziet.
Een extra nacht blijven omdat de kinderen het naar hun zin hebben.
Lekker links af slaan, waar de rest rechts af zou gaan.
Misschien is die Mercedes Sprinter daarom veel meer dan een bus.
Misschien staat hij voor precies wat wij zoeken.
Vrijheid, rust en echt tijd voor elkaar.
Op onze eigen manier herinneringen maken die onze kinderen zich later nog herinneren.
Want uiteindelijk zijn dat de verhalen die blijven hangen en niet de duurste of die hele luxe vakantie.
Maar de momenten waarop je jaren later lachend tegen elkaar zegt, weet je nog…?
En toch zeggen we steeds: Later…
Later als er meer tijd is.
Later als er meer geld is.
Later als de kinderen groter zijn.
Later als…
Maar wanneer is later eigenlijk?
Want als ik de afgelopen jaren 1 ding heb geleerd, is het dat het leven zich niet laat plannen.
Soms loopt alles precies zoals je hoopte en soms gooit het leven je hele planning in de war.
Misschien moeten we daarom wat vaker een risico nemen en stoppen met wachten op het perfecte moment.
Want dat perfecte moment…
Bestaat misschien helemaal niet.
En dan is er nog iets!
Iets waar we misschien nog wel het minst over praten.
Onze relatie.
Want ook daarin hadden wij ooit doelen.
Een huis, een verbouwing en dat 3x.
Huisdieren en kind(eren), dure vakanties en alle van der valk hotels af gaan die er zijn…
Ergens onderweg dachten we dat als we dat allemaal hadden, dat we er dan waren.
Maar zo werkt het niet, een relatie is geen eindbestemming.
Het is blijven groeien, dat moet juist!
Onderhand weet ik dat groeien niet altijd mooi is.
Soms bots je en begrijp je elkaar totaal niet.
Je kan elkaar een beetje kwijtraken...
Niet omdat de liefde weg is, maar omdat het leven en de tijd soms zo ontzettend hard gaat.
Werk, kinderen, huishouden en alle afspraken.
Iedereen vraagt iets van je, het is soms best vermoeiend vind je niet?
Voor je het weet leef je langs elkaar, in plaats van met elkaar.
Dan moet je elkaar soms opnieuw leren kennen.
Want de mensen die we tien jaar geleden waren…
Die bestaan niet meer, gelukkig maar!
We zijn ouder geworden, we zijn veranderd.
We hebben samen mooie herinneringen gemaakt, maar ook moeilijke periodes meegemaakt.
We hebben elkaar teleurgesteld, elkaar vastgehouden en elkaar ook even losgelaten.
We hebben samen ontzettend gelachen, maar ook gehuild.
En misschien… misschien is dat wel liefde?
Niet iemand vinden die voor altijd precies hetzelfde blijft. Maar iemand met wie je steeds opnieuw wilt groeien.
Iemand met wie je blijft dromen, blijft praten en blijft ontdekken.
Iemand waarvan je hoopt dat, hoe het leven ook verandert… jullie allebei dezelfde kant op blijven kijken!
Dat je af en toe weer nieuwsgierig durft te zijn.
Wie ben jij geworden?
Wie ben ik geworden?
Want niet alleen het leven veranderen...
Dromen, doelen en mensen veranderen ook.
Misschien is dat helemaal niet zo eng joh, misschien is het juist het mooiste wat er is!
Dat je elkaar, ondanks alle veranderingen, steeds opnieuw weet te vinden. 🤎
Vroeger was mijn hoofd trouwens nog veel drukker, maar sinds ik de hocusfocuspil gebruik is er meer rust.
Ik maak dingen vaker af en ik spring minder van het 1 naar het ander.
Maar zoals ik in mijn vorige blog schreef…
ADHD blijft ADHD.
En misschien…
Misschien heeft dit gevoel niet eens alleen met ADHD te maken. Misschien ben ik gewoon iemand die gelukkig wordt van creëren en ondernemen.
Van bouwen, plannen maken, van ergens naartoe leven.
Misschien zit mijn geluk helemaal niet in het behalen van een doel, maar juist in de weg ernaartoe.
In de voorbereidingen, het dromen of de gesprekken die we daarover hebben.
Als je me het morgen weer zou vragen?
Dan heb ik waarschijnlijk alweer 3 nieuwe plannen.
Niet omdat ik nooit tevreden ben…
Maar omdat mijn hoofd altijd fluistert, kom op… er is nog zoveel moois om te beleven!
Ik hoop dat ik dit nooit kwijtraak, wist je dat.
Want tussen alle chaos, de half afgemaakte lijstjes, de dromen die al jaren door me hoofd spoken en de plannen die net iets duurder uitvallen dan gedacht…
Zit ook iets heel moois.
Het leven.🤍
Misschien is dat uiteindelijk het doel.
Niet alles maar willen afvinken…maar over 20 jaar samen in die camper te zitten en de kinderen die groter zijn geworden, tegen elkaar te zeggen:
Weet je nog… al die plannen?
Elkaar lachend aankijken en dan te beseffen dat een einddoel van al die dromen nooit echt het belangrijkste was….
Maar de weg ernaar toe, samen.🤎
Reactie plaatsen
Reacties