Alleen de lege stoel.
Als ik terugkijk naar waar we vandaan komen, zie ik vooral hoeveel stappen er al zijn gezet.
Ze gaat tegenwoordig het grootste deel van de tijd gewoon naar school.
Iets wat een paar jaar geleden allesbehalve vanzelfsprekend was.
Natuurlijk zijn er nog dagen waarop het niet lukt. Dagen waarop de spanning te groot wordt.
Periodes waarin we weer even wat meer moeite hebben om de balans te vinden.
Maar ik vind het ook belangrijk om eerlijk te zijn!
Want groei betekent niet dat moeilijke dagen verdwijnen.
Gisteravond had ik alles al klaargelegd, je kent het wel..
De kleding lag klaar.
De tas was ingepakt.
We hadden geleerd voor de toets van vandaag.
Alles wat we konden voorbereiden, hadden we voorbereid.
Want als er iets is wat ik in de afgelopen jaren heb geleerd, is het dat structuur helpt.
Tenminste… soms.
Zo een ochtend begint eigenlijk zoals zoveel andere ochtenden. Met herhalen, nog een keer herhalen… en nog een keer!
En daar zit misschien wel precies het probleem.
Het gekke is dat ze verlangt naar structuur.
Ze heeft voorspelbaarheid nodig en ze wilt weten waar ze aan toe is.
Maar tegelijkertijd kost diezelfde structuur haar ook zoveel energie.
We denken vaak dat een schema, planbord of pictogrammen de oplossing zijn.
Geloof me... als dat zo was, waren we er allang geweest.
Ik weet niet eens meer hoeveel planborden en doosjes met losse magneetpictogrammen ik heb gekocht.
Vier? Vijf? Misschien meer….
Sommige vlogen letterlijk door de kamer.
Niet omdat ze geen structuur wilde.
Maar omdat de frustratie soms groter was dan alles wat bedoeld was om te helpen.
Dat is wat veel mensen niet begrijpen.
Structuur aanbieden is één ding...Maar het blijven herhalen, herinneren, begeleiden en terugroepen kost enorm veel energie.
Voor haar.
Maar ook voor ons.
馃
Soms voelde het alsof ik de hele dag bezig was met herinneren aan afspraken die we samen hadden gemaakt.
Afspraken waar zij het op dat moment ook mee eens was.
Beloftes die ze oprecht deed & toch liep het vaak anders.
Niet uit onwil hoor! Maar omdat haar hoofd op sommige momenten simpelweg iets anders deed dan wat ze eigenlijk wilde.
En eerlijk? Soms word ik daar boos van.
Niet op haar, maar op de situatie.
Omdat ik de strijd alweer voel aankomen.
Omdat ik weet dat er ruzie ontstaat.
Omdat ik weet dat we allebei uitgeput raken.
Omdat ik weet hoeveel energie het kost om steeds opnieuw te beginnen.
Soms denk ik en zeg ik ook tegen haar;
We hadden toch een afspraak?
We hadden dit toch besproken?
Later komt dat andere gevoel, want ik weet ook dat zij dit niet expres doet.
Ik weet hoeveel moeite het haar kost.
Ik zie hoe hard ze vecht.
Ik zie hoe graag ze het goed wil doen.
En juist daarom doet het soms zo een pijn.
Want onder mijn boosheid zit eigenlijk verdriet… Verdriet omdat ik haar een schooltijd zonder zoveel spanning gun!
Verdriet omdat ik weet dat ze vaak veel harder werkt dan anderen zien.
Verdriet omdat iets wat voor veel gezinnen een gewone ochtend is, bij ons soms voelt als een voordat de schooldag begonnen is.
En morgen?
Morgen leggen we de kleding weer klaar..
Morgen herinner ik weer de afspraken.
Morgen proberen we het opnieuw..
Niet omdat het altijd werkt.
Maar omdat opgeven nooit een optie is geweest! 馃
Reactie plaatsen
Reacties