Wij zijn allebei, zowel haar vader als ikzelf opgegroeid met bepaalde normen en waarden.
Je herkent dit vast zelf ook wel vanuit je eigen opvoeding.
Je eet samen aan tafel, je eet op vaste tijden samen.
Je maakt je bord leeg, je eet wat de pot schaft.
Dat hoort gewoon, geen discussie mogelijk…klaar!
Tenminste, dat vonden wij.
Maar wat als jouw kind daardoor helemaal niet meer eet?
Wat als iedere maaltijd verandert in strijd?
Wat als jouw andere kind ondertussen huilend zit toe te kijken omdat iedereen boos wordt?
Wat schiet je daar dan mee op?
Helemaal niks joh!
En gisteren besefte ik ineens iets..
Misschien waren wij niet bezig met wat zij nodig had.
Misschien waren wij vooral bezig met wat wij normaal vonden.
Misschien? Ik weet het wel zeker.
En dat besef kwam behoorlijk hard binnen.
Niet samen eten… en toch de juiste keuze maken.
Ze eet inmiddels al 2 tot 3 maanden niet meer met ons mee.
En geloof me…daar hebben wij ontzettend tegen gevochten. Want nee, dat hoort toch niet?
Kom op héy… nie mauwe!
Je komt gewoon aan tafel, zoals iedereen dit doet als gezin.
Dat was jarenlang ons uitgangspunt:
Zoals iedereen dat doet.
Iedere avond leverde dat strijd op, discussies en boosheid.
Haar kleine broertje kreeg het ook allemaal mee.
Tot gisteren…
De huisarts zei iets wat eigenlijk heel logisch klinkt.
Als zij op een ander moment wel eet… waarom zou dat dan verkeerd zijn?
En ineens viel het kwartje, serieus!
Waarom hielden wij zo vast aan onze eigen principes?
Omdat wij dat zo geleerd hebben?
Omdat anderen dat normaal vinden?
Of omdat het echt beter was voor haar?
Het antwoord wist ik meteen.
Nee!
We zijn van de oude stempel, zoals ze dat zeggen toch?
Niet alles hoeft aangepast te worden.
Niet alles hoeft anders omdat een kind autisme heeft.
Wij zeggen juist vaak
Autisme is geen excuus.
En daar staan wij nog steeds achter.
Regels zijn belangrijk.
Normen en waarden zijn belangrijk.
Respect is belangrijk.
Maar…
Soms zijn onze eigen principes helemaal niet de oplossing.
Soms zijn het juist onze principes die de strijd en ruzies veroorzaken…
Want hoe vaak druk je eigenlijk iets door omdat jij vindt dat het zo hoort..
En niet omdat het je kind helpt?
Waar ligt de grens.
Dat blijft misschien wel het lastigste van allemaal.
Wanneer neemt ze ons als ouders in de zeik en
wanneer kan ze er echt niks aan doen?
Die grens is soms zo dun en die herkennen wij ook niet altijd.
We maken fouten en soms reageren we te streng.
Soms reageren we juist weer te soft, nouja je kent het vast wel..
We zoeken en blijven zoeken.
Iedere dag maar weer.
Verwachtingen
Aan de buitenkant zie je niets aan haar.
Dus verwacht je automatisch ook dat ze functioneert zoals ieder ander meisje van 10 jaar oud.
Dat doen wij ook.
Ruim je kamer op, de ratten lopen nog net niet in je kamer rond!
Poets nou je tanden, heb je je beugel in?
Ga is douchen, was je haren!
Kom eens eten of doe eens een keer normaal!
Maar zo werkt autisme blijkbaar niet.
Want op de momenten dat haar hoofd overloopt.
Dat alles teveel wordt.
Dat ze haar emoties niet onder controle kan houden…
Dan is ze ineens geen meisje van 10 meer.
Dan schakelen haar hersenen dus terug, naar een meisje van 3 of 4 jaar oud.
En dat stukje…
Dat blijft voor ons heel erg moeilijk.
Want wij kunnen niet zo snel schakelen als haar hersenen dat doen.
Mijn geduld is op, onze geduld is op.
We zijn moe! Ik ben moe.
Misschien hebben we al 3 discussies gehad die dag en dan moet ik ineens reageren alsof ik tegenover een kleuter sta.
Dat lukt niet altijd, ik zal je vertellen dat lukt vaak helemaal niet.
En daar voelen we ons regelmatig schuldig over.
We herkennen inmiddels een patroon.🤎
Verder lezen? Druk op de button hieronder.
Reactie plaatsen
Reacties