Sinds 2020 zien we hetzelfde gebeuren.
Steeds weer opnieuw.
Op ongeveer dezelfde momenten in het jaar.
Ze eet minder, slaapt slechter.
Ze valt af en trekt zich terug.
Ze krijgt error en de woede uitbarstingen jeetje, die komen steeds vaker voor op een dag.
Alsof haar batterij langzaam leegloopt.
Ik zeg dan ook letterlijk: dit was geen duracell dit keer hè!
Dit is een batterij van Ali Express ofzo, want die is alweer aardig snel leeg gegaan.
Ze was in korte tijd weer veel afgevallen, zelf hadden we dit niet zo in de gaten als ouders zijnde.
Dat komt gewoon omdat je er middenin zit.
Het douchen
Er was ook een periode waarin ze dwangmatig bleef douchen.
6,7 soms wel 8 keer per dag.
Midden in de nacht hoorde ik de douche weer aangaan.
En dan dacht ik… Nee! Daar gaan we weer.
Zelfs als we de badkamerdeur op slot draaiden van buiten af, raakte ze volledig in paniek.
Alsof haar hele wereld in elkaar stortte.
Dat zijn momenten waarop je als ouder echt niet meer weet wat je moet doen.
Je probeert alles, we raakte allebei uitgeput.
Ik kreeg een tip, probeer eens hypnose.
Ik hoor je denken, zo dacht ik eerst ook!
Zij wilde zelf geen hypnose. Logisch achteraf gezien!
Via een hypnotherapeut hebben we daarom gekozen voor een sessie waarbij ik onder hypnose ging.
Zij werkte via mij, met de gedachte dat veel spanning en patronen binnen een gezin met elkaar verbonden zijn.
Misschien klinkt dat voor sommigen bijzonder, dit is het ook hoor! Maar op dat moment stonden we overal voor open.
Wat de verklaring ook is geweest, wij kunnen alleen vertellen wat wij hebben meegemaakt.
Na die sessie stopte het dwangmatige douchen, echt waar!
Van 6 tot 8 keer per dag douchen ging ze naar 1 keer per dag douchen.
Helemaal weg zijn de spanningen niet…maar het overmatige douchen is sindsdien niet meer teruggekomen zoals toen.
Zo! Hoe klein die voor een ander misschien ook lijkt, voor ons was dit een grote overwinning
Oké terug naar van de week. De autorit naar huis, vanaf de huisarts.
Op de terugweg van de huisarts vroeg ik haar iets.
Wat kunnen papa en mama beter doen zodat jij je gelukkiger voelt?
Ik verwachtte eigenlijk geen antwoord, want vaak zegt ze: weet ik niet.
Maar dat antwoord kwam wel en het brak mijn hart.
Ze vertelde dat ze heel vaak rekening houdt met ons. Omdat wij ook altijd rekening houden met haar.
Ze vertelde dat haar kleine broertje ook aandacht verdient en dat ze daarom vaker alleen is.
Niet omdat ze dat wil, maar omdat ze vindt dat hij ook aandacht mag hebben.
Dat besef…kwam zo hard binnen bij me.
Want wij denken vaak dat zij vooral met zichzelf bezig is, maar ondertussen blijkt dat ze juist (te) veel met ons bezig is.
Woorden blijven hangen.
Ze vertelde ook iets anders.
Dat wij weleens gezegd hebben dat ze raar eet en dat sommige kinderen dit op school ook tegen haar gezegd hebben.
Haar eten moet altijd apart op het bord, ze eet muizenhapjes (zo noemen we dit) en het duurt zó rete lang voor ze haar eten op had, wij vonden dit gewoon vervelend!
Voor ons was dat misschien zomaar een opmerking, voor haar dus niet.
Die woorden of uitspraken zijn blijven hangen.
Net als grapjes of sarcastische opmerkingen.
Want dat begrijpt ze niet, alles wordt letterlijk genomen.
Waar wij denken: Ach, het was maar een grapje.
Joh! Je weet toch hoe mama is, lekker sarcastisch.. of papa bedoelde het niet zo!
Zij heeft het al opgeslagen.
Voor altijd.
Open zijn
Wij zijn een gezin waarin veel wordt gezegd.
Als we boos zijn zeggen we dat.
Als we geïrriteerd zijn zeggen we dat ook.
En soms zeggen we dingen die we eigenlijk helemaal niet zo bedoelen.
Want emotie hoort bij mensen.
Net zoals zij ook weleens roept:
Ik haat jullie! Ik wil hier niet meer wonen! Jullie zijn de stomste ouders! Of dat ze haar broertje weer eens uitscheldt.
Dat gebeurt.
Emoties mogen er zijn.
Maar gisteren besefte ik iets…
Open zijn hoeft niet grof te zijn.
Open zijn betekent niet dat je alles eruit gooit.
Open zijn betekent misschien juist dat je vertelt hoe jij je voelt… zonder de ander pijn te doen.
Want toen zij in de auto aan mij vertelde dat ze zich soms niet goed genoeg voelt of dat ze vaak denkt dat ze iets niet goed doet..
Brak er iets in mij!
Niet omdat we slechte ouders zijn.
Maar omdat we haar onbedoeld pijn hebben gedaan.
Hoe nu verder.. Hebben wij ineens alle antwoorden?
Nee, No! Absoluut niet.
Zijn we klaar met zoeken? Ook niet!
Ik denk dat we nog maar net begonnen zijn.
Maar één ding weet ik sinds van de week wel zeker.
Accepteren betekent niet dat je autisme leuk moet vinden.
Heel eerlijk? Soms haten we het.
Omdat het zoveel van haar afpakt.
Omdat het zoveel van ons vraagt.
En tegelijkertijd houden we ervan.
Omdat autisme een deel van haar is.
Met haar humor.
Haar eerlijkheid.
Met haar creativiteit.
Haar liefde en met haar zorgzaamheid.
Accepteren betekent voor ons niet dat we alles maar goed vinden hoor.
Accepteren betekent dat we soms onze eigen principes los durven laten…
Omdat haar gezondheid belangrijker is dan onze overtuigingen.
Dat we blijven zoeken naar wat werkt en dat we fouten mogen maken.
Dat we sorry mogen zeggen en dat we samen blijven groeien.
Net als op dat ene kaartje stond.
Nieuwe uitdagingen laten me groeien.
Misschien gold dat kaartje deze keer niet alleen voor haar.
Misschien was het vooral bedoeld voor ons. 🤎
Reactie plaatsen
Reacties