Over maskeren, verwachtingen en waarom een schooldag niet het hele verhaal vertelt.
Maar ze gaat toch weer naar school, dan gaat het toch goed?
Ik denk dat dit de opmerking is die ik de afgelopen tijd het vaakst heb gehoord.
Ik snap waar die vandaan komt.
Na een periode van veel schooluitval is het natuurlijk hartstikke fijn dat zij weer méér naar school gaat.
En dat meen ik ook echt.
Maar let vooral op dat woordje: méér.
Niet altijd.
Want er zijn nog steeds dagen dat het niet lukt.
Er zijn nog steeds ochtenden waarop alles vastloopt en er zijn nog steeds middagen waarop ze thuiskomt en compleet overloopt.
Dus nee… “ze gaat weer naar school”
betekent niet automatisch dat het goed gaat.
En dat is precies waar ik het over wil hebben…
Ze maskeert veel.
De afgelopen maanden hebben we heel wat gesprekken gevoerd.
Met het SKT.
Met het Samenwerkingsverband.
Met de intern begeleider.
Met haar leerkracht.
Met de begeleider die bij ons thuis komt.
En eigenlijk kwam steeds hetzelfde terug.
Zij maskeert veel…
In het begin dacht ik vooral: Leuk woord… maar wat moet ik daar nou mee?
Ze doet niet alsof…
Dat is misschien wel het grootste misverstand.
Maskeren is niet toneelspelen en het is niet nep doen.
Het is jezelf namelijk zo aanpassen dat je zo min mogelijk opvalt.
Dat je probeert te doen wat anderen doen.
Dat je kijkt hoe iemand reageert en denkt: Oké… dan doe ik dat ook maar.
En hoe ouder zij wordt, hoe meer ik dat zie.
Ze past zich aan, aan degene die tegenover haar staat.
Bij het ene kind is ze anders dan bij het andere en bij volwassenen weer anders.
Ze houdt continu rekening met anderen.
Wat vinden ze?
Wat verwachten ze?
Doe ik het wel goed?
Mag ik dit wel zeggen?
Dat lijkt misschien klein.
Maar probeer dat zelf eens een hele dag vol te houden, dat kost mij in ieder geval heel veel moeite.. soms ben ik al gesloopt als ik een verjaardag van 3 uurtjes gehad heb.
Ik zeg vaak gewoon ja.
Laatst stelde ik een vraag… aan haar.
Snap jij eigenlijk altijd wat andere kinderen bedoelen? Hoe doe je dat eigenlijk?
Ze keek me aan en zei: Wat bedoel je?
Ik moest even nadenken hoe ik dit het beste kon uitleggen… want dit is ook echt hoe zij is. 🤣
Wat bedoel je? Ik snap het niet?
Alles moet uitgelegd worden.
Als ik denk dat ik een duidelijke vraag stel, blijkt dat dus alleen in mijn hoofd zo te zijn.
Dat dwingt me ook om even zelf na te denken wat ik nu precies wil vragen en weten.. dus dan zeg ik ook uhmmm!
Hoe kan ik dit het beste uitleggen wacht eventjes.
Oké..
Doe je weleens iets omdat de andere kinderen het doen, terwijl je eigenlijk niet goed weet waarom?
Oh.. *stilte*…
Ik zeg vaak gewoon ja.
Maar eigenlijk weet ik het niet…
Ik durf niet te zeggen wat ik wil of te vragen wat ze dan bedoelen want dan vraag ik teveel.
Oké.. Daar zat ik dan.
Want hoeveel zegt zo antwoord eigenlijk?
Hoe vaak loopt ze mee omdat dat makkelijker is?
Hoe vaak zegt ze “ja”, terwijl ze
“ik snap het niet” bedoelt?
Hoe vaak kiest ze voor de veiligste weg, omdat ze bang is om iets verkeerd te doen.
Is dat meelopen..? Misschien wel.
Maar niet omdat ze geen eigen mening heeft.
Ze is juist ontzettend gevoelig.
Ze wil graag dat het goed gaat en ze wilt erbij horen.
En als je denkt dat je steeds net iets anders bent dan de rest, dan ga je jezelf automatisch aanpassen.
De rekening komt thuis en daar gaat het vaak mis.
Niet op school maar thuis!
Want thuis hoeft ze niet meer zo sterk te zijn en niet meer te doen alsof alles prima gaat.
Dus als de voordeur dichtgaat, voelt ze zich veilig genoeg om zichzelf te zijn.
Maar daar zit ook een andere kant aan!
Want juist thuis komt alle spanning eruit.
Ook wij zijn daarin nog echt aan het leren.
Soms verwachten we misschien te veel..
Nog even je jas ophangen, pak je schooltas uit!
Nog even vertellen hoe je dag was…
Nog even dit en nog even dat.
Terwijl haar hoofd misschien al uren op standje 100 staat.
Dat betekent niet dat we alles loslaten of geen grenzen meer stellen.
Absoluut niet!
Maar het heeft ons wel geleerd om vaker stil te staan bij de vraag: vraagt ze nu echt te veel aandacht… of vragen wij op dit moment te veel van haar?
Dat verschil is soms groter dan je denkt.
En ja, dan kan de kleinste opmerking al genoeg zijn.
Dat betekent niet dat alles maar moet kunnen…
Grenzen blijven grenzen en regels blijven regels, ook thuis!
Maar ik snap nu wel beter waarom een uitbarsting thuis niet altijd begint op het moment dat ik hem zie.
Soms begon die al om half 8 ochtends, of bouwt die spanning al de avond van te voren op.
“Maar op school zien we dat eigenlijk niet.”
Nee en dat geloof ik direct!
En weet je waarom? Omdat dat nou precies maskeren is.
Als er gezegd wordt:
"Hier gaat het eigenlijk best goed.”
En wij zeggen:
“Thuis gaat het eigenlijk niet zo goed”
Dan hebben we allebei gelijk.
Alleen kijken we naar een ander moment van de dag.
Ik vind soms dat er te veel waarde wordt gehecht aan alleen school.
Alsof dat bepaalt hoe het met een kind gaat.
Alsof de uren daarna niet meer meetellen.
Maar een kind is geen aan en uitknop.
Een schooldag stopt om half 3.
Autisme niet.
Er komt steeds meer op haar af.
Na de zomervakantie gaan we opnieuw kijken of haar huidige school nog passend is.
Er liggen verschillende mogelijkheden op tafel.
Zelfs het overslaan van groep 8 en een overstap richting praktijkonderwijs is besproken.
Ik heb helemaal niets tegen praktijkonderwijs, juist was ik die zei dat is helemaal prima!
Dan doen we dit zolang zij maar meer op haar plek zit.
Want iedereen verdient onderwijs dat past.
Maar natuurlijk doet dat als ouder ook iets met je.
Want diep van binnen denk ik soms…
Zit er misschien meer in dan wat ze nu laat zien? Niet omdat ik zo nodig hoge cijfers wil.
Maar omdat ik zie wat onzekerheid doet.
Wat pestgedrag doet, wat een onveilige groepsdynamiek doet.
Hoe snel ze dichtklapt als de druk te hoog wordt. Hoe lastig het is om te laten zien wat je kunt als je hoofd eigenlijk al overloopt…
Zelfstandig worden hoort erbij en natuurlijk en zien wij ook dat ouder worden meer vraagt.
Meer zelfstandigheid en verantwoordelijkheid.
Meer plannen maar zeker ook veranderingen.
En eerlijk…
Dat vinden wij soms ook spannend.
Niet omdat we denken dat ze het nooit kan.
Maar omdat we weten hoeveel energie de basis haar al kost.
Als je al de hele dag bezig bent met alles te verwerken, continu aan het opletten bent in sociale situaties en jezelf steeds maar weer aanpassen op zulke momenten..
Dan is er minder ruimte over om ook nog even zelfstandig alles te regelen.
Dat betekent niet dat we haar klein willen houden.
Juist niet!
We willen haar juist leren hoe ze daar stap voor stap mee om kan gaan.
Op haar tempo en niet op een tempo dat anderen bedenken.
Van mij hoeft ze niet morgen volwassen te zijn.
Ik heb geen haast, haar vader heeft geen haast.
Van ons hoeft zij niet morgen alles zelfstandig te kunnen.
Ze hoeft niet precies te weten wat ze later wil worden en ze hoeft zeker niet overal de beste in te zijn. Ze hoeft vooral niet continu het gevoel te hebben dat ze zich moet bewijzen.
Van ons mag ze nog gewoon kind zijn, zo lang mogelijk graag!
Lekker fouten maken en daarvan leren.
Zoals we altijd zeggen, vallen maar zeker ook weer opstaan!
En soms gewoon even niks!
Want volgens mij zijn we tegenwoordig wel héél druk met toetsen, uitstroomprofielen en schooladviezen.
Terwijl we soms vergeten dat er achter al die papieren gewoon een kind zit.
Een kind dat eerst lekker in haar of zijn vel moet zitten.
Dus… Als iemand tegen mij zegt:
“Maar ze gaat toch gewoon naar school?”
Dan glimlach ik tegenwoordig en dan denk ik… laat maar lullen!
Als je eens wist hoeveel werk daaraan voorafgaat.
Hoeveel energie dat kost en hoe vaak ze over haar eigen grenzen heen gaat.
Hoeveel spanning ze thuis pas durft los te laten.
Dus nee!
Ik ben niet alleen blij omdat ze weer vaker naar school gaat.
Ik ben pas echt blij, wij zijn pas echt blij als ze daar naartoe kan gaan zonder zichzelf kwijt te raken.
En tot die tijd blijven wij kijken naar het hele plaatje.
Niet alleen naar de uren dat ze op school zit.
Maar juist ook naar de uren daarna.
Want uiteindelijk zeggen schoolresultaten en schoolaanwezigheid heus wel iets.
Maar een kind dat zich veilig voelt om zichzelf te zijn…
Dat zegt misschien nog wel veel meer.
Reactie plaatsen
Reacties