Het ontbrekende puzzelstukje.
Je denkt dat je na je eerste kind wel een beetje weet hoe het ouderschap werkt toch? Dat dacht ik ook…
Maar nu is er een peuter van 1,5 jaar in huis die totaal anders is dan zijn grote zus.
Waar zijn zus al vroeg overal woorden voor had, kiest hij zijn eigen tempo.
Misschien wat trager in zijn ontwikkeling, maar vergis je niet, hij begrijpt vaak veel meer dan mensen denken.
Met zijn grote blauwe ogen volgt hij alles wat er gebeurt en laat hij op zijn eigen manier precies weten wat hij wil.
Het peuterleven is soms zoeken, vergelijken en loslaten van verwachtingen.
Maar vooral genieten van alle kleine stapjes die voor hem misschien klein lijken, maar voor ons groots voelen.
Maar voordat hij er was, ging er een heel verhaal aan vooraf.
Na de geboorte van onze dochter hebben we lang getwijfeld of we nog een tweede kindje wilden.
Niet omdat we haar niet genoeg vonden, maar omdat het ouderschap ons veel had gebracht en veel had gevraagd.
We wilden eerst zeker weten dat het goed voelde voordat we opnieuw aan dat avontuur begonnen. Toen we uiteindelijk besloten dat we graag nog een kindje wilden, dachten we eerlijk gezegd dat het snel zou gebeuren.
Dat liep anders..
Na 1.5 jaar was het nog niet gelukt, we werden aangemeld voor de fertiliteitstraject.
Een paar dagen voor we daar naar toe moesten, voelde ik me niet lekker! Zou het dan toch?
Het moment dat dan die test eindelijk positief is, voelt extra bijzonder.
Net als bij onze dochter wilden we tijdens de zwangerschap niet weten of we een jongen of meisje kregen.
Voor ons was dat de laatste echte verrassingen die je in het leven nog kunt hebben.
Hoe nieuwsgierig we soms ook waren, we hielden vol!
De zwangerschap verliep anders dan gehoopt.
Ik kreeg zwangerschapsdiabetes en er kwamen steeds meer controles.
Uiteindelijk werd ik opgenomen in het ziekenhuis en kreeg ik injecties voor de longrijping van de baby.
Op dat moment besef je weer hoe weinig controle je soms hebt.
We hebben eigenlijk maar een paar mensen verteld dat ik opgenomen lag.
Mijn ouders, mijn zusje (omdat onze dochter daar natuurlijk terecht moest kunnen) en twee goede vriendinnen.
Verder wist bijna niemand ervan, heel bewust.
Bij onze dochter had ik gemerkt hoeveel berichten, vragen en goedbedoelde betrokkenheid er op je afkomt.
Deze keer wilde ik vooral rust.
Geen updates sturen, geen vragen beantwoorden. Gewoon focussen op wat er op dat moment belangrijk was.
Dat gaf me precies wat ik nodig had.
Onze dochter werd geboren met 39 weken via een keizersnede.
Ook haar broertje kwam uiteindelijk via een keizersnede ter wereld, maar met 37 weken.
Omdat ik zwangerschapsdiabetes had en daardoor veel vruchtwater, had hij bij de geboorte veel vruchtwater in zijn longen en maag.
Daardoor ging alles net even anders dan ik had gehoopt.
Er zat nog een plastic doek tussen ons.
Ik kon hem even aanraken, kijken of het een jongen of meisje was, en daarna was hij alweer weg.
Samen met mijn partner naar een andere ruimte waar hij nagekeken en geholpen kon worden.
Tegelijkertijd werd bij mij de sterilisatie uitgevoerd. Iets wat vooraf al besproken was en direct tijdens de keizersnede kon gebeuren.
Praktisch gezien: twee vliegen in één klap.
Daarna volgden uren op de uitslaapkamer.
Uren die eindeloos leken te duren.
Hij werd geboren om 11.02 uur en pas rond 16.00 uur werd ik opgehaald.
Toen zag ik hem pas echt goed voor het eerst.
Liggend in een couveuse.. met slangetjes, monitoren en overal piepjes.
Niet helemaal het beeld dat je vooraf in je hoofd hebt van die eerste ontmoeting.
Maar daar was hij!
Nog voordat we iedereen gingen bellen, belden we eerst onze dochter. Dat vonden we belangrijk!
Ze nam op en begon meteen te huilen.
Heb ik een broertje of een zusje? Vroeg ze...
Ik moest lachen en zei: Kom maar naar het ziekenhuis, dan kun je het zelf zien.
Niet veel later stond ze daar samen met mijn ouders, zusje en nichtje.
We wilden dat zij, buiten ons om, de allereerste zou zijn die hem zag.
Omdat ze zijn grote zus is.
Omdat zij ook onderdeel was van dit verhaal.
Wij vinden dat zulke momenten ertoe doen.
Omdat niemand het geslacht wist, mocht zij vervolgens aan iedereen bekendmaken dat ze een broertje had gekregen.
Zijn tweede naam is vernoemd naar mijn vader.
Een klein eerbetoon, omdat mijn vader geen andere kleinzoons heeft en wie weet of die er ooit nog komen.
Van mij in ieder geval niet meer. ðŸ¤
De eerste dagen bracht hij door op de neonatologie.
Hij kreeg sondevoeding en ondersteuning bij zijn ademhaling.
Geen grote drama’s, gewoon wat extra hulp.
De bekende opstartproblemen die soms horen bij een baby die net even eerder geboren wordt.
Mijn partner bleef zoveel mogelijk bij hem op de neonatologie, terwijl ik op de verlosafdeling lag.
Natuurlijk werd ik regelmatig naar hem toe gereden om te knuffelen.
Toch gebeurde er die eerste nacht iets wat ik niet had verwacht.
Voor het eerst in weken sliep ik een hele nacht door.
Ik werd wakker en mijn eerste gedachte was, krijg nou wat! ik ben niet meer zwanger.
Eerlijk? Dat voelde heerlijk. 🤣
Na alle gezondheidsklachten, zorgen en risico’s voelde het alsof er een enorme last van mijn schouders viel.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben ontzettend dankbaar dat ik dit allemaal heb mogen meemaken. Maar heel even geen controles, geen spanning en geen zwangere buik meer… dat voelde als vakantie.
Mijn baby lag niet naast me, dat was natuurlijk ook vreemd.
Maar die paar uur rust waren stiekem ook heel fijn!
Soms verlang ik daar nog weleens naar. 😂
Gelukkig ging het snel beter.
Na twee dagen deed hij het hartstikke goed en mocht hij bij mij zijn, op de verlosafdeling.
Eindelijk samen.
Dag 3; Toen dachten we dat we bijna naar huis mochten, volgde nog één extra controle.
Hij zag wat geel...
Nog een keer prikken… nog even wachten op een uitslag.
Die uitslag bleef een beetje twijfelachtig, maar uiteindelijk kregen we groen licht en mochten we lekker naar huis.
Hij bleef thuis nog ruim 2,5 week wat gelig zien, maar gelukkig bleek het niets ernstigs.
Zo begon ons leven met een jongen die vanaf dag 1 liet zien dat hij alles op zijn eigen manier doet.
Rustig en op zijn eigen tempo!
Misschien veranderde er nog iets anders toen hij geboren werd.
Bij een eerste kindje stap je vaak blanco het ouderschap in.
Je maakt je zorgen, maar je weet nog niet wat er allemaal op je pad kan komen.
Bij een tweede kindje draag je wat ervaringen met je mee.
Omdat onze dochter autisme heeft, merkte ik dat ik bij hem veel alerter was.
Misschien zelfs angstiger.
Bij iedere ontwikkeling, ieder gedrag of iedere fase vroeg ik me soms af: hoort dit bij zijn leeftijd of zie ik iets wat me bekend voorkomt?
Ik denk dat veel ouders dat zullen herkennen.
Niet omdat je iets zoekt wat er niet is, maar omdat je weet hoe het is om een traject te doorlopen.
Omdat je ervaringen hebt die je niet meer kunt uitzetten.
Daardoor betrapte ik mezelf er soms op dat ik meer vergeleek dan ik eigenlijk wilde.
Reactie plaatsen
Reacties
Lieve Shaun, wat schrijf je dit mooi en pakkend... zo knap dat je dit doet en deelt. Jullie zijn superlieve ouders, vergeet dat niet! Liefs van mij 😘