Nu is hij een peuter van 1,5 jaar.
Een peuter die dingen op zijn eigen tempo doet.
Die soms wat extra tijd nodig heeft voor bepaalde ontwikkelingen.
Die niet altijd doet wat de boekjes zeggen dat hij zou moeten doen. Maar ook een peuter die ontzettend veel begrijpt, een geweldige eigen persoonlijkheid heeft en ons iedere dag laat lachen.
En misschien is dat wel iets wat ik in de afgelopen jaren heb geleerd, kinderen volgen geen draaiboek.
Waar ik vroeger soms keek naar wat andere kinderen al konden, probeer ik nu vooral te kijken naar mijn eigen kind.
Naar zijn groei, zijn stapjes, zijn overwinningen!
Want uiteindelijk maakt het niet uit wanneer een stap gezet wordt, maar het gaat erom dat die stap gezet wordt.
Ondertussen genieten we van het peuterleven.
Van de knuffels, de chaos, de ondeugende streken, de trots na weer een nieuwe ontwikkeling en alle momenten daartussenin.
Tussen alle afspraken, zorgen en de dagelijkse chaos is hij vaak degene die rust brengt.
Niet omdat hij altijd rustig is hoor want hij is tenslotte gewoon een peuter met zijn drakenstreken! Maar omdat hij ons op zijn eigen manier laat vertragen.
Waar wij vaak al bezig zijn met morgen, leeft hij volledig in het moment.
Een hommel die in een zonnebloem zit, een vogel in de lucht of een vliegtuig.. een vrachtwagen die langs rijdt of hij ziet grote bouwvoertuigen voorbij komen.
Dat kan voor hem belangrijker zijn dan alles wat wij nog moeten doen.
En misschien is dat wel zijn grootste cadeau aan ons gezin. De reminder dat niet alles sneller hoeft.
Dat groei tijd mag kosten.
Dat niet ieder moment van de dag gehaast hoeft te zijn.
Kiezen kinderen dan echt hun ouders uit?
Soms geloof ik dat kinderen precies op het juiste moment in je leven komen.
En hoe zweverig dat misschien klinkt, zo voelt het voor mij ook met hem.
Waar zijn grote zus ons dagelijks veel energie vraagt, brengt hij juist rust.
Waar er soms chaos, afspraken, zorgen en prikkels zijn is hij degene die daar anders op reageert. Diegene die zonder woorden laat voelen dat het ook goed is om gewoon even stil te staan.
Niet omdat hij perfect is.
Niet omdat alles vanzelf gaat.
Maar omdat hij precies zichzelf is.
Misschien was dat wel de reden dat hij bij ons moest komen.
Niet om hetzelfde te zijn als zijn zus.
Niet om aan verwachtingen te voldoen.
Maar om ons te laten zien dat ieder kind zijn eigen plek heeft, zijn eigen tempo volgt en op zijn eigen manier iets toevoegt aan een gezin.
Voor ons is hij dat stukje rust tussen alle drukte.
Wat denk jij?
Geloof jij dat kinderen hun ouders kiezen voordat ze geboren worden?
Heb je ooit het gevoel gehad dat jouw kind jou iets kwam leren? Of denk je dat het gewoon een mooie spirituele gedachte is?
Ik ben benieuwd hoe jullie hiernaar kijken.
Lees in de volgende blog hoe ik hier zelf naar kijk, een stukje spiritualiteit.🤎
Reactie plaatsen
Reacties