Kiezen kinderen hun ouders uit?
Ik hou van spiritualiteit.
Niet op een manier waarbij ik elke ochtend 3 engelenkaarten trek voordat ik mijn eerste kop koffie drink.
Meer als iets om af en toe bij stil te staan.
Net als sterrenbeelden, energie of dat onderbuikgevoel dat je soms ineens hebt. Dingen die je niet kunt bewijzen, maar die je toch nieuwsgierig maken.
Je kent het vast wel!
Wij zijn thuis alle 3 Weegschaal, mijn kinderen en ik.
30 september, 1 oktober en 22 oktober.
3 verjaardagen, 3 Weegschalen.
Toevallig? Misschien…
Weegschalen zouden gevoelig zijn, oog voor details hebben, een sterk rechtvaardigheidsgevoel hebben en altijd op zoek zijn naar balans.
Als ik naar ons kijk, herken ik daar best veel in.
Al is die balans soms compleet verdwenen als er speelgoed door de kamer vliegt, iemand midden in een driftbui zit en ik voor de 12e keer vraag of tandenpoetsen vandaag misschien toch wel een goed idee is.
Maar hé… de intentie is er.
Tijdens mijn eerste zwangerschap dacht ik eigenlijk nooit na over dit soort dingen.
Bij mijn tweede ineens wel…
Ik had regelmatig het gevoel dat kinderen iets komen brengen. Niet omdat ik wist wat, maar omdat ik een bijzondere rust voelde.
Alsof er heel zachtjes iets veranderde.
Alsof iemand zonder woorden zei;
Voordat ik er ben, mag jij eerst wat liever voor jezelf worden. Minder haasten en minder alles tegelijk willen oplossen.
Misschien was het mijn fantasie of die ellendige hormonen.
Achteraf voelde het als een voorbereiding.
Want mijn dochter bracht iets wat ik nooit had kunnen bedenken.
Met haar autisme begon een reis vol vragen, zoeken, accepteren en opnieuw leren kijken.
Ze liet me zien dat anders niet minder is.
Dat niet alles opgelost hoeft te worden.
Wat is nou echt belangrijk?
En toen kwam mijn zoontje.
Waar mijn dochter mijn kijk op het leven toch wel veranderde, herinnerde hij me eraan hoe mooi de kleinste dingen kunnen zijn.
Hij kan volledig opgaan in een vliegtuig dat overvliegt, een vrachtwagen die langs rijdt.
Een vlinder die rond vladdert of de Vlaamse Gaai die weer even op bezoek komt om pinda's te eten.
Waar ik denk, leuk!
Denkt hij, dit is het mooiste wat ik ooit heb gezien!
En voor 5 minuten is dat ook echt zo…
Kinderen hebben die gave want ze beleven het moment.
Wij volwassenen zijn het onderweg een beetje kwijtgeraakt.
Samen hebben mijn kinderen iets in mij veranderd.
Niet omdat ouderschap alleen maar mooi is, want dat is het echt niet!
Soms voelt het als overleven op koffie, improvisatie en hopen dat iedereen vandaag een beetje meewerkt…
Maar tussen alle drukte door herinneren zij mij steeds opnieuw aan wat er echt toe doet.
Dan vraag ik me weleens af…
Bestaat toeval eigenlijk wel?
Misschien kiezen kinderen hun ouders niet.
Misschien kiezen ouders hun kinderen ook niet.
Maar soms voelt een ontmoeting groter dan toeval. Alsof 2 levens elkaar precies op het juiste moment vinden.
Misschien geldt dat niet alleen voor kinderen, want soms ontmoet je iemand die maar heel even in je leven is.
Geen groot verhaal, geen blijvende vriendschap of liefde.
Maar diegene laat wel iets achter...
Een inzicht, een gevoel of een les.
Alsof de timing belangrijker was dan de duur van de ontmoeting.
Misschien komen sommige mensen op ons pad wanneer we klaar zijn om iets te ontvangen of juist om iets door te geven.
Ik geloof niet dat alles vast staat in het leven.
Maar ik geloof wel dat sommige ontmoetingen precies op het juiste moment plaatsvinden.
De juiste plek, tijd en de juiste persoon.
Dat is al bijzonder genoeg, vind ik!
Misschien kwamen mijn kinderen niet alleen in mijn leven omdat ik hun nodig had.
Misschien kwamen we elkaars leven binnen omdat we elkaar iets te leren hadden.
Alsof het leven soms heel zachtjes fluistert, nu ben je er klaar voor.🤎
Reactie plaatsen
Reacties