Je bent toch thuis?
Alsof thuis zijn hetzelfde is als vrij zijn.
Alsof er achter die voordeur geen agenda’s, telefoontjes, schoolgesprekken, zorgen en dagelijkse uitdagingen zijn of mogen zijn.
Ik heb twee keer een baan moeten opzeggen...
Niet omdat ik niet wilde werken en ook zeker niet omdat ik geen ambitie had, maar omdat de zorg voor onze dochter steeds meer ruimte innam.
Onze dochter.🤎
Een geweldig meisje met haar eigen humor, talenten en prachtige eigenschappen.
Maar ook een meisje dat soms vastloopt in dingen die voor anderen vanzelfsprekend lijken.
Een werkgever heeft behoefte aan betrouwbaarheid. Logisch! Maar hoe ben je betrouwbaar op je werk als je niet weet of je kind morgen naar school gaat?
Sommige ochtenden gaan prima.
Andere ochtenden ontsporen voordat de eerste boterham op tafel staat.
Paniek, overprikkeling (ik háát dit woord trouwens), boosheid, frustratie.
Dan maak je als ouder een keuze... of eigenlijk niet.
Wat nou keuzes?
Want je kind gaat voor.
Dat betekent niet dat het opzeggen van mijn werk makkelijk was.
Totaal niet.. Integendeel zelfs!
Ik miste collega’s en ik miste zelfstandigheid.
Ik miste een stukje van mezelf.
Want naast moeder ben ik ook gewoon een vrouw met dromen, ideeën en ambities.
Tenminste… dat probeer ik mezelf soms nog te herinneren.
Wat veel mensen niet zien, is wat dit op de lange termijn doet.
Niet alleen mentaal, maar ook lichamelijk.
Je staat altijd aan en je bent altijd alert!
Je bent altijd aan het nadenken over de volgende afspraak, het volgende probleem of de volgende uitdaging.
Soms ben ik moe zonder precies te weten waarvan.
Niet van één grote gebeurtenis, maar van duizend kleine dingen die zich dag na dag opstapelen.
Toch ga je door, want tja… je bent moeder!
Begrijp me niet verkeerd, ik schrijf dit niet omdat ik medelijden wil en ook niet omdat ik zielig gevonden wil worden.
Sterker nog, we hebben mensen om ons heen die helpen waar ze kunnen en daar ben ik dankbaar voor!
Maar hulp betekent niet dat iemand binnen tien minuten op de stoep staat als een ochtend ineens volledig uit de hand loopt.
De verantwoordelijkheid blijft uiteindelijk gewoon bij ons als ouders.
Dat is niet zielig, dat is gewoon de realiteit!
Wat ik daarnaast lastig vind, is de zoektocht naar passende hulp.
Vroeger hoorde je vaker termen als Asperger of PDD-NOS.
Nu valt alles onder ASS.
Ik begrijp wel waarom, want dat is ons uitgelegd.
Het idee daarachter is dat autisme niet uit losse hokjes bestaat, maar uit een spectrum.
Iedereen heeft een andere combinatie van kenmerken, sterke punten en uitdagingen.
In theorie klinkt dit logisch.
Net als die plannen die ergens achter een bureau bedacht worden, totdat het echte leven zich ermee gaat bemoeien.
Ook wij als ouders denken dan: lekker handig!
Want waar begin je als ieder kind met autisme anders is?
Welke hulp past? Welke begeleiding werkt? Hoe weet je of je op de goede weg zit?
Soms voelt het alsof we een IKEA-kast in elkaar proberen te zetten en dat je halverwege twijfelt of je het goed doet en aan het einde houd je drie schroefjes over, terwijl er waarschijnlijk ook nog iets achterstevoren zit.
Dat gevoel herken je vast wel.
Nou, zo voelt de zoektocht naar passende hulp soms ook.
Ondertussen doen we thuis wat we kunnen.
Structuur, lijstjes, afspraken, planborden en nog meer lijstjes!
Best grappig eigenlijk, ik heb zelf ADHD.
Nu maak ik schema’s en planningen, wat in het begin fantastisch gaat, maar uiteindelijk toch vaak weer uitloopt op niks.
Alles om haar te helpen, denk ik dan.
Maar zij? Zij kijkt er vervolgens naar en denkt: leuk geprobeerd, mam!
Al moet ik eerlijk toegeven dat daar waarschijnlijk ook een stukje van mijn eigen valkuil zit.🫢
Omdat veel dingen bij haar zo vaak herhaald moeten worden dat ik soms bang ben om los te laten.
Dan zeg ik ook letterlijk, hebben we dit niet al honderd keer besproken? Waarna ik mezelf later corrigeer.
Want voor mij is het de honderdste keer, maar voor haar voelt het soms alsof het pas de eerste keer is.
Soms werkt het, tot het ineens niet meer werkt.
Dat is misschien wel één van de grootste lessen die autisme mij heeft geleerd.
Structuur helpt, maar het is geen magische oplossing.
Ondanks alles zie ik ook hoeveel onze dochter haar best doet.
Hoe hard ze werkt voor dingen die voor anderen vanzelfsprekend lijken.
Daarom blijven we zoeken!
Niet naar perfectie en ook niet naar een wonder, maar naar wat werkt. Voor haar en zeker ook voor ons.
Want uiteindelijk heb ik mijn werk niet opgegeven omdat ik geen carrière wilde.
Ik heb keuzes gemaakt uit liefde.
Hoewel ik daar geen seconde spijt van heb, zou het soms fijn zijn als mensen zien wat er achter die keuze schuilgaat.
Niet alleen de moeder, maar ook de mens daarachter.
Deze jarenlange zorg heeft me veel gebracht: geduld, kracht en meer begrip. Maar eerlijk is eerlijk, het heeft ook een stukje van mijn eigen gezondheid gevraagd.
Want jarenlang altijd aan staan, altijd alert zijn en altijd vooruitdenken laat uiteindelijk ook zijn sporen achter.
Trouwens… en dan al die vragen he!
De vragen laten me niet los.
Hoe houd je alle ballen in de lucht als zorgen om je kind voortdurend op de achtergrond aanwezig zijn?
Hoe blijf je overeind tussen werk, gezin, hulpverlening en alles wat daarbij komt kijken?
Misschien is dat precies waarom ik deze blog ben begonnen.
Niet alleen om mijn gedachten van me af te schrijven, maar ook omdat dit het verhaal is dat ik zelf jaren geleden had willen lezen.
Een eerlijk verhaal, zonder perfecte oplossingen of succesverhalen waarin alles uiteindelijk goed komt.
Misschien zit daar ook wel een stukje van mijn eigen worsteling.
Want, ik vind loslaten ontzettend moeilijk!
Soms vraag ik me zelfs af of ik zo bang ben om los te laten, dat niets ooit echt de kans krijgt om te werken.
Dat ik zo bezig ben met voorkomen dat dingen misgaan, dat ik daardoor blijf controleren, herinneren, plannen en oplossen.
Niet omdat ik mijn dochter niet vertrouw of alles zelf wil bepalen, maar omdat ik haar zo graag wil helpen.
Hoe laat je los als je uit ervaring weet dat het misgaat?
Niet omdat je dat denkt, maar omdat je het al zo vaak hebt gezien.
Omdat je weet wat er gebeurt als afspraken worden vergeten, structuur wegvalt of belangrijke dingen niet meer worden opgepakt.
Iedereen zegt weleens dat je moet loslaten, misschien hebben ze gelijk.
Maar niemand vertelt je hoe je dat doet als de gevolgen niet alleen voor jou zijn.. en misschien is dat wel één van de lastigste dingen van ouderschap.
Het vinden van de grens tussen helpen en overnemen, tussen beschermen en loslaten.
Tussen vertrouwen geven en tegelijkertijd weten dat je kind je nog nodig heeft.
Ik heb daar nog steeds geen antwoord op.
Hoe vinden jullie de balans tussen helpen en loslaten?
Wanneer grijp je in en wanneer laat je iets gebeuren, ook als je weet dat het misschien misgaat?
Hoe doe je dat zonder jezelf gek te maken van de zorgen?
Ik denk niet dat alleen ouders van een kind met autisme of een zorgenkind zich zorgen maken.
De onderwerpen verschillen misschien, maar de twijfels en het eindeloze nadenken over je kind zijn denk ik voor veel ouders herkenbaar.🤎
Reactie plaatsen
Reacties